دریاچه شهربازی را برای نجات قایقرانی کرمانشاه احیاء کنید
گزارش امروز؛ لیلا سعدوندی: خشک شدن کامل سراب نیلوفر شاید در نگاه اول فقط خبر محلی باشد، اما در واقع فاجعهای زیستمحیطی است که معنایی فراتر از یک سراب خشک دارد؛ نشانهای روشن از مرگ تدریجی زیستبوم کرمانشاه، سرزمینی که روزگاری به «شهر سرابها» شهرت داشت و امروز با عطش زمین، فقدان مدیریت و برداشتهای بیرویه دست و پنجه نرم میکند.
سراب نیلوفر نه فقط یک منبع آبی، بلکه بخشی از هویت طبیعی و گردشگری کرمانشاه بود؛ جایی که خاطرات نسلها از تفریح، طبیعت و آرامش در کنار آن رقم میخورد.
حالا اما، از آن تصویر شفاف و آرام چیزی جز بستر ترکخورده و نیلوفرهای خشک و بیجان باقی نمانده است.
خشک شدن این سراب را نمیتوان صرفاً به «کاهش بارش» نسبت داد. سالهاست کارشناسان از حفر چاههای غیرمجاز، فقدان مدیریت منابع آبی و توسعه کشاورزی بدون توجه به ظرفیت اکولوژیک منطقه سخن میگویند، اما گوش شنوایی در میان مدیران پیدا نشده است.
انسداد چند چاه، نوشداروی بعد از مرگ سهراب است وقتی آبی برای بازگشت باقی نمانده!
اکنون هشدارها درباره خشک شدن کامل تالاب هشیلان نیز به گوش میرسد؛ تالابی که زیستگاه گونههای نادر پرندگان و جانوران است.
اگر هشیلان نیز به سرنوشت نیلوفر دچار شود، باید گفت کرمانشاه نهتنها بخشی از میراث طبیعی خود را از دست داده، بلکه آینده اکولوژیکش را نیز باخته است.
سراب نیلوفر خشک شد، اما پرسش همچنان جاری است: چرا تا فاجعه رخ ندهد، تصمیمی گرفته نمیشود؟ و چند سراب دیگر باید بمیرند تا کرمانشاه دوباره معنای «آب» را به یاد آورد؟
شاید اگر این سرابها و چشمهها زنده و سالم میماندند، امروز کرمانشاه میتوانست یکی از مقاصد اصلی گردشگری طبیعت در غرب کشور باشد.
سراب نیلوفر، هشیلان و دهها چشمهی دیگر، ظرفیتهایی بوده و هستند که میتوانند همزمان با حفظ اکوسیستم منطقه، اشتغال پایدار، گردشگری بومی و نشاط اجتماعی را برای مردم به همراه بیاورند.
اما اکنون بیتوجهی به این سرمایههای طبیعی، نهتنها زیبایی طبیعت را از ما گرفته، بلکه فرصتهای اقتصادی و فرهنگی بزرگی را نیز از استان ربود است!
