دریاچه شهربازی را برای نجات قایقرانی کرمانشاه احیاء کنید
گزارش امروز؛ مریم امیری : در روزگاری که میلیونها زائر از مرزهای غربی ایران رهسپار کربلا میشوند، روایت صداوسیما از این حماسه، همچنان ناقص است. قاب رسانهای کشور، بیهیچ تعارف، کرمانشاه را نمیبیند. مرز خسروی، که قرنهاست یکی از گذرگاههای رسمی، بینالمللی و پرتردد ایران بوده، امروز در سایهی یک بیتوجهی هدفمند و دردناک، به حاشیه رانده شده است.
مرز خسروی، با ۳۸۱ کیلومتر مرز مشترک با عراق، دروازهایست دیرپا؛ جایی که هزاران زائر در طول تاریخ، از آن عبور کردهاند. این همان مرزیست که آزادگان سرافراز ایران از آن بازگشتند و اسرای عراقی از همانجا عبور داده شدند. پایانهای که امروز، با زیرساختهایی مدرن، جادههایی چهاربانده، و امکانات رفاهی گسترده، آماده خدمترسانی به زائران اربعین است؛ اما رسانه ملی، گویی از آن نشانی ندارد.
صداوسیما در تحلیلهای روزانه و گزارشهای رنگارنگ خود، تنها از مرزهایی میگوید که حجم بیشتری از تردد دارند ـ مانند مهران با ۴۷ درصد یا شلمچه با ۳۰ درصد ـ اما این گزینش آماری، نمیتواند توجیهی برای حذف کرمانشاه از نقشه رسانهای کشور باشد. مگر وظیفه رسانه فقط تکرار ارقام است؟ اگر چنین باشد، پس سهم روایت تاریخی، ظرفیت استراتژیک، و عدالت جغرافیایی چه میشود؟
در میان این خاموشی رسانهای، صدای دادخواهی از کرمانشاه برخاست. فضل اله رنجبر، نمایندهی مردم این دیار، صریح و بیپرده، عملکرد صداوسیما را زیر سؤال برد. او با یادآوری جایگاه خسروی، این سکوت رسانهای را ناعادلانه، و خلاف نقش راهبردی این مرز در آیین اربعین دانست.
در روزگاری که مسیر کرمانشاه تا خسروی، با چشماندازهایی آرام و جادههایی امن، میتواند بخشی از بار مهران و شلمچه را سبک کند، رسانه ملی ترجیح میدهد نگاهش را در همان محدودههای همیشگی نگه دارد.
کرمانشاه، دیدهشدن نمیخواهد؛ حق خود را میخواهد. خسروی، نه فقط مرزی جغرافیایی، که قطعهای از حافظه تاریخی این ملت است. و بیعدالتی در روایت، خیانتیست به حقیقت.
