صدای خاموش نیروهای شرکتی و امیدی که هنوز زنده است

گزارش امروز؛ مریم امیری : سال‌هاست که واژه‌ی تبدیل وضعیت برای هزاران نیروی شرکتی، نه فقط یک اصطلاح اداری، که رؤیایی برای رسیدن به حداقلِ امنیت شغلی است. نیروهایی که با تمام توان در دستگاه‌های اجرایی، ادارات و سازمان‌های کشور مشغول‌اند، اما هنوز پشت دیوارِ نابرابریِ قراردادهای موقت مانده‌اند. دیواری که هر بار وعده‌ی فرو ریختنش داده می‌شود، اما هنوز پابرجاست.

روز گذشته، در حاشیه‌ی جشنواره شهید رجایی در کرمانشاه، علاءالدین رفیع‌زاده، معاون رئیس‌جمهور و رئیس سازمان اداری و استخدامی کشور، بار دیگر سخن از قانون به میان آورد و گفت: «تبدیل وضعیت نیروهای شرکتی، جز از مسیر آزمون و ضوابط قانونی ممکن نیست.» همین جمله کافی بود تا موجی از ناامیدی و برداشت‌های نادرست در میان نیروهای شرکتی به راه بیفتد.

اما اندکی بعد، فضل‌الله رنجبر، نماینده مردم کرمانشاه و سخنگوی کمیسیون اجتماعی مجلس، در گفت‌وگویی روشنگرانه به میدان آمد تا غبار از این ماجرا بزداید. او تأکید کرد که منظور آقای رفیع‌زاده، «اقدام انفرادی و خارج از ضابطه» بوده و نه مخالفت با طرح ساماندهی نیروهای شرکتی. رنجبر خبر داد که طرح ساماندهی نیروهای شرکتی همچنان در دستور کار دولت است و بررسی‌های نهایی آن در حال انجام است. او گفت: «نحوه‌ی تبدیل وضعیت نیروهای شرکتی و رفع مشکلات آنان توسط سازمان اداری و استخدامی کشور در حال بررسی است و در آینده‌ای نزدیک، جمع‌بندی نهایی گزارش خواهد شد.»

این سخنان، اگرچه اندکی از نگرانی‌ها کاست، اما هنوز دلِ هزاران نیروی شرکتی در انتظار آرامش است. کارمندانی که سال‌هاست بارِ اصلی خدمت را بر دوش دارند، بی‌آنکه از امنیت شغلی، بیمه‌ی پایدار یا آرامش خاطر بهره‌مند باشند. آنان امید دارند که این‌بار، وعده‌ها در حد واژه نماند و صدای خسته‌ی‌شان در هیاهوی تصمیم‌ها گم نشود.

طرح ساماندهی نیروهای شرکتی، آزمونی است برای دولت و مجلس؛ آزمونی میان عدالت و تعلل. و شاید اکنون بیش از هر زمان دیگر، وقت آن رسیده باشد که این وعده‌ی دیرسال، جامه‌ی عمل بپوشد. نیروهای شرکتی، فقط خواهان تبدیل وضعیت نیستند؛ آنان تشنه‌ی اعتبار و اطمینان‌اند، تا بدانند در میهنی که خدمتش می‌کنند، نادیده گرفته نمی‌شوند.